Azmak Dere (Suvla) Turkije.
Azmak Cemetery 'Lost Norfolk battalion'.
Azmak Dere (Suvla) Turkije.

Een herder zorgt voor zijn kudde schapen zodat deze niet verloren zouden lopen. Achter de schapen zien we Azmak Cemetery. Op deze Britse begraafplaats liggen  mannen van het legendarische verloren gelopen Norfolk Bataljon begraven, blijkbaar hadden zij geen goede herder!

 

Tijdens de gevechten op het Turkse schiereiland Gallipoli marcheerden honderden Britse infanteristen van het 5de Norfolk-bataljon (ook bekend als de Lost Sandringham Pals ) een vreemde, dichte wolk binnen die nabij een baai over de grond hing. De mannen kwamen niet meer te voorschijn, ook niet  toen de wolk opsteeg en ze over zee wegdreef. Dit onwaarschijnlijke verhaal, dat ook in sommige UFO- boeken  terug te vinden is, werd lang na de oorlog door een paar Gallipoli-veteranen verteld. 

 

Natuurlijk klinkt de waarheid anders! De Britse bevelhebber op Gallipoli meldde dat het bataljon tijdens een aanval op 12 augustus 1915  uit het zicht verdween en dat niemand daarna nog iets van de circa 270 man, inclusief de ervaren kolonel, gehoord had. Hij vond het "a very strange thing", maar vermits de aanval onder hevig machinegeweervuur gebeurde, maakte niemand zich illusies over hun lot. De Norfolks dwaalden tijdens de aanval af van de rest van de Britse aanvalslijn. Het gevecht zwol aan maar kolonel Beauchamp, samen met 16 officieren en 250 man, dreef de vijand verder voor zich uit. Nooit zou men nog iets van hen horen of zien. Zij vielen aan in het bos en verdwenen uit het gezicht en gehoor. Hun families kregen geen duidelijke informatie, ze ontvingen enkel een vaag officieel telegram waarop vermeld stond dat hun geliefden vermist waren, dus moesten ze zich wel baseren op allerlei geruchten die nadien opdoken.

 

Twee dagen na hun aankomst in dit dorre en vijandelijk land kreeg het 5e bataljon op 12 augustus te horen dat ze in de namiddag in de aanval moesten. De orders waren verwarrend. Sommige dachten dat ze de voorste vijandelijke posities moesten zuiveren voor de op til zijnde Britse hoofdaanval. Anderen dachten dan weer dat hun doel het dorp Anafarta Saga was, gelegen op de heuvelrug voor hen. De officieren kregen kaarten waarvan ze al vlug ontdekten dat zij niet eens de regio aantoonden waarin ze verondersteld waren aan te vallen. De ganse dag stonden ze te bakken in de zon, de onervaren troepen waren dorstige en bang want ze moesten aanvallen in vol daglicht en met weinig dekking. Weinigen zouden het overleven, één van hen was private (soldaat) George Carr, een 14 jarige kerel uit Norfolk. George overleefde de namiddagslachting, hij werd gered door brancardier Herbert Saul.

 

Om 16 u15 werd er geblazen op de officiersfluitjes, de Norfolks trokken voorwaarts. Kolonel Beauchamp stapte op kop, zwaaide met zijn wandelstok en riep: “On the Norfolks, on.” Op 2,5 km van de Turkse posities kregen ze het order om hun bajonetten op te zetten en het marstempo te verdubbelen. De slachting begon  toen de Turkse kanonnen het vuur openden op de vooruit trekkende Britten. Tegen de tijd dat de Norfolks de vijandelijke linies hadden bereikt waren ze afgemat. Er volgde een gevecht waarbij officieren en soldaten werden neer gekogeld door Turkse scherpschutters die verborgen zaten in de bomen. Kapitein Frank Beck zat onder een boom, zijn hoofd leunde over aan een zijde, was hij dood of was hij te moe om door te zetten? Niemand zag hem ooit terug.

 

Te midden van de slachting bleef Kolonel Beauchamp door een bos voorwaarts trekken naar de Turkse hoofdposities. Denkelijk zag men de kolonel staan, samen met een ander officier, in een boerderij op de verste kant van het bos. “ Wel jongens!” schreeuwde hij “ Wij hebben het dorp. Laten we het behouden!” Dat was het laatste dat iemand van Beauchamp of van een van zijn mannen zag en hoorde. Zij verdwenen allemaal in de rook van het slagveld.

 

Ook soldaat Cecil Ernest Bullimore sneuvelde op 12 augustus 1915.

 

Na het einde van de oorlog trok de War Graves Commission naar het oude slagveld van Gallipoli om er hun doden te begraven. Van de 36.000 Commonwealth mannen die tijdens de slag stierven werden er 13.000 als onbekend begraven, 14.000 andere lichamen werden zelfs nooit terug gevonden. Gedurende deze zoektocht in 1919 werd in het zand tussen de lichamen van een aantal gesneuvelden  een mutskentekenen van het Norfolk regiment  teruggevonden. Deze vondst werd gerapporteerd aan dominee Charles Pierre-Point Edwards MC. Hij was in Gallipoli op vertegenwoordiging van het War Office (oorlogskabinet) om uit te zoeken wat er gebeurd was met het 5e Norfolks. Het onderzoek die hij uitvoerde  in de omgeving van de plaats waar  het kenteken gevonden was leverde de stoffelijke resten van 180 gesneuvelden op, 122 van hen konden doormiddel van hun schouderembleem geïdentificeerd worden als mannen van het 5e Norfolks. De resten werden teruggevonden achter de vroegere Turkse linies in een regio van een vierkante mijl (mijl = 1.6km) groot. De meesten werden teruggevonden in de omgeving van een kleine boerderij. Dat was waarschijnlijk het boerderijtje waar kolonel Beauchamp voor het laatst gezien werd. De omgeving was bebost dat klopte met de beschrijving van generaal Hamilton.

 

 

 

Vier jaar later kwam er nieuws uit Turkije, daar werd een gouden zakhorloge gepikt op het lijk van een Brits officier. Het was het horloge van Frank Beck. Later kreeg Margeretta Beck, Frank’s dochter, het horloge als huwelijkscadeau.

 

In april 1965, 50 jaar na de landing, legde de voormalige Nieuw-Zeelandse sapper (sapeur) Frederick Reichardt een onvoorstelbare getuigenis af. Gesteund door drie andere veteranen vertelde hij dat hij de bovennatuurlijke verdwijning van het 5e Norfolks had gezien. Volgens hem zag hij samen met zijn vrienden  tijdens die bewuste namiddag een formatie van zes of acht eivormige wolken  zweven boven de regio waar de Norfolks hun aanval uitvoerden. In een van die laag liggende wolken marcheerde het voorwaarts trekkende bataljon. Een uur of zo later steeg de wolk dan onopvallend omhoog en vervoegde de andere wolken daarboven en zweefde, zonder enig spoor van de soldaten achter te laten, weg! Ondanks de complete onbetrouwbaarheid van dit verhaal (Reichardt haalde een verkeerde datum, een verkeerd bataljon en een verkeerde locatie aan) sprak deze versie van de gebeurtenis toen toch tot de verbeelding, het hersenspinsel werd populair!

 

Enkele jaren na de oorlog had dominee Edwards al een belangrijk detail verteld, alle lichamen die hij had gevonden hadden een kogel in het hoofd gekregen. Het was algemeen geweten dat de Turken niet graag gevangen namen. Die historie werd bevestigd door een tweede bewijs, namelijk door het verhaal van Arthur Webber die op 12 augustus’15 vocht met de Yarmouth compagnie van het 5e Norfolks. Volgens zijn schoonzuster was Arthur geraakt in het gezicht en lag gekwetst op de grond, hij hoorde dat de Turken de gewonden en gevangenen rond hem doodschoten of hen afmaakten met bajonetsteken. De tussenkomst van een Duits officier redde hem het leven, al zijn kameraden werden ter plaatse gemold!  Arthur Webber stierf uiteindelijk in 1969, ondanks de Turkse kogel in zijn hoofd werd hij 86 jaar oud.

 

Ook de Turkse officiële geschiedenis rapporteerde het bekende voorval van het Norfolk Bataljon. In die historiek staat: “Op 12 augustus verdween een compagnie van dat bataljon, alle officieren en manschappen werden met de bajonet gedood, onverschillig of ze gewond of gevangen genomen waren.” Kan de ware toedracht van het verdwenen bataljon nu verklaard worden? Ja, het verhaal is simpel, kolonel Beauchamp en de Sandringhams werden overweldigd door hun vijand, ze werden vermoord en begraven, dat is wat er gebeurde met het verdwenen bataljon! Hoeveel er het legendarische voorval overleefden is onbekend, maar zeker tenminste twee.

 

Op Azmak Cemetery werden 1074 mannen begraven waarvan 684 onbekend. Onder de onbekenden zijn er  114 officieren en manschappen van 1st/5th Bn. Norfolk Regiment ( Sandringham Company) die sneuvelden op 12 augustus 1915.  Private Walter Carter is één van de drie geïdentificeerden van het Norfolk Regiment op Azmak Cemetery.

 

 

Meer artikels
Until the day break ... and the shadows flee away. 19-03-2018
Souchez Frankrijk.

Souchez werd op 26 september 1915 door Franse troepen veroverd maar in maart 1916 overgenomen door Britse troepen.

lees meer ...
REDMOND WALK 7 juni 2013 The Pool of Peace 'Zero Hour'. 05-06-2017
Wijtschate (Heuvelland) Belgiƫ.

In januari 1916 startte men met het graven van  een 521 meter lange tunnel. Die moest dienen om de dieptemijn, 27 meter onder de Duitse stellingen, te plaatsen.

lees meer ...
Keltisch kruis 'Keith Rae' nabij Sanctuary Wood Cemetery. 27-07-2015
Zillebeke ( Ieper) Belgiƫ.

De nacht van 29 op 30 juli 1915 werd beheerst door een onheilspellende stilte. De sector Hooge werd verdedigd door de 41e brigade van de 14e divisie.

lees meer ...