Ablain-Saint-Nazaire  Frankrijk.
Duitse geschutskoepel.
Ablain-Saint-Nazaire Frankrijk.

Ablain-Saint-Nazaire kreeg het in 1915 net als haar aanpalende buurgemeente Souchez heel hard te verduren. De twee gemeenten, net als de rest van de regio, werden de prooi van de gevechten in Artesië (Frans: Artois). Hoewel het vijandelijke front op 12 oktober 1915 nog steeds niet doorboord was viel de strijd in de Artois stil. De strijders waren uitgeput. De aanhoudende regen verlamde er de bewegingen van de troepen, zette alles onder water en zorgde ervoor  dat de modder de loopgraven binnenstroomde.

 

 

Galtier-Boissière beschreef in zijn boek “Un hiver à Souchez (1915-1916)” een apocalyptische blik van het dorp en haar regio, de vrije vertaling vertelt ons het volgende:

“Plotseling, achter een sinister bosje waarvan de bomen door granaatscherven afgeknot zijn en als een leger van groteske bezemstelen naar de hemel wijzen, verschijnt Souchez voor ons… Het landschap is er zo afschuwelijk en zo onnatuurlijk dat ik me afvraag of ik niet droom, het is een aanblik van een infernale nachtmerrie, het lijkt op een luguber decor als in een aantal horrorverhalen van Edgar Allan Poe. Dit zijn geen ruïnes, er is geen muur meer, geen straat meer, geen vorm meer. Alles werd verpulverd, genivelleerd door de voorhamer. Souchez is slechts een walgelijke pap van hout, stenen, botten, gemalen en gekneed in de modder. Net als na een schipbreuk op zee liggen er hier schroothopen verspreid op een tapijt van glinsterende modder. Deze ruïnes stinken naar de dood. Wanneer Souchez ophoudt met het toneel te zijn van een dagelijkse strijd dan voltooid het water het werk van het vuur, de kleine rivier die op sommige avonden rood stroomde, revolteert zich, komt uit zijn bedding en probeert er de puinen te verzuipen. Enkele stukken ruïne verschijnen er eenzaam uit de modder, ..." toch blijven de vijandelijke granaten genadeloos rommelen in de ingewanden van het vermoorde dorp... "

 

 Jean Rouaud schreef in zijn roman “Les champs d’honneur ”, die gebaseerd is op de schrijfsels en anekdotes van zijn grootooms Joseph en Emile die beiden omkwamen in 1916, het volgende:

"... De verlaten lijken verzakken beetje per beetje in de klei en glijden naar de bodem van een granaattrechter, binnenkort liggen ze begraven onder een aarden wal. Tijdens een aanval bots ik op een half ontgraven arm, een voet, en val neus aan neus op een lijk, ik vloek tussen de tanden, tussen de mijne en die van de dode. Het pootje lap van die dode was een onaangename ontmoeting. Maar we maken van de gelegenheid gebruik om de identificatieplaatjes van de massa doden van rond hun nek te rukken, zo besparen we hen een anonieme toekomst zonder herinnering. Precies of het voor een onbekende militair minder erg is dat hij zijn leven verliest dan zijn naam.”

Meer artikels
Monument 'Wolven van Toscane'. 22-05-2017
San Giovanni di Timavo Italiƫ.

Langs de weg SS14, in het dorpje van San Giovanni di Timavo een gemeente van Duino Aurisina, kan men een monument bewonderen dat gewijd is aan deLupi di Toscana’.

lees meer ...
St - Quentin Deutscher Soldatenfriedhof. 13-03-2017
St- Quentin Frankrijk.

"Het is moeilijk, omdat degenen die de dagen, de weken, de pijnlijke maanden niet hebben meegemaakt het nooit zullen begrijpen.

lees meer ...
De Ulster Tower. 14-11-2016
Thiepval Frankrijk.

Op 1 juli 1916, toen de Big Push aan de Somme begon lag de sector van de Ierse 36e   Ulster Divisie  dwars op het moerasachtige dal van de rivier Ancre.

lees meer ...