Gobbesart (Saint-Mihiel) Frankrijk.
Deutscher Soldatenfriedhof St-Mihiel.
Gobbesart (Saint-Mihiel) Frankrijk.

De Duitsers trokken op 20 september 1914, ten noordoosten van Saint-Mihiel, ten aanval op de hoger gelegen gebieden langs de Maas.  Op deze hoogtes zorgde het Franse defensieve apparaat voor de bescherming van de historische en symbolische waardevolle stad Verdun. De stad Saint-Mihiel en de nabij gelegen gemeenten waaronder Gobbesart werden veroverd op 24 september 1914. Het door de Duitsers verworven terrein in de regio vormde nu een 20 km diepe saillant in het Franse verdedigingssysteem, de lijn liep van Les Éparges via Saint-Mihiel naar Pont-à-Mousson. Ondanks de diverse Franse pogingen om St-Mihiel en haar directe omgeving terug te winnen zou het gebied in Duitse handen blijven tot half september 1918, toen werd het bevrijd door de Amerikanen.

 

 

De saillant van St. Mihiel werd zeker niet zo beroemd als die andere saillant uit de Grote Oorlog, die van Ieper. Maar voor de Fransen was St. Mihiel een pijnlijke wonde in het front, vanop deze plek lukte het de Duitsers om aan- en zelfs over de Maas bij St. Mihiel een constante dreiging te vormen achter de rug van Verdun die ongeveer 30 km verder lag. De spoorverbinding naar de vestingstad werd zo afgesneden. De Duitsers bouwden hun St. Mihiel-Bogen (saillant) geleidelijk uit  tot een versterkte stelling.

 

 

 

De winter ’14-’15 verliep hier aanvankelijk relatief rustig. De dagelijkse routine in het operatiegebied ging er zijn gewone gang, de militairen voerden hun dagelijkse taken uit. De Duitse artillerie bestookten er Franse doelen en de Franse kanonnen beantwoorden dit met verwoestend tegenvuur. En de oorlog eiste er verder zijn dodentol, de Duitse jongens die er in de lazaretten stierven door ziekte of door hun op gelopen verwondingen werden er met de nodige zorg begraven.

 

Maar geleidelijk aan zou het hier en in de gehele regio drukker worden! Op 24 december 1915 had men immers de definitieve beslissing genomen om het nabijgelegen Verdun aan te vallen. Omdat de St. Mihiel-Bogen ook een voortdurende bedreiging vormde voor de Duitse posities wenste men dit gevaar de kop in te drukken en dat viel samen met het in de winter van 1915/16 opgestelde plan van de Duitse chef-staf, generaal Erich von Falkenhayn. Die wou het Franse leger alsnog op de knieën dwingen. Hij rekende erop, dat de Fransen door het dreigende verlies van Verdun er al hun krachten zouden inzetten om deze vesting te behouden en dat dan zou leiden tot de definitieve Franse nederlaag. In het grootste geheim werden er allerlei Duitse voorbereidingen getroffen. De plannen waren zelfs nauwelijks bekend bij de overige legeronderdelen. Het Duitse aanvalsplan was erop gericht de Franse frontlinie volledig te verpulveren met de aanwezige artillerie. Meer dan 1.200 Duitse kanonnen, houwitsers en mortieren zouden beschikbaar gesteld worden voor dit doel. Door het ongunstige weer werd de aanval meermaals uitgesteld, maar binnen een maand, op 21 februari 1916, zou de hel er losbarsten!

 

In de maand voor de aanval voelde men ook in St-Michiel de spanning stijgen, er werden troepen, munitie en allerlei ander militairmateriaal aangevoerd. Alle activiteiten, ook in de St. Mihiel-Bogen werden, voor het eerst in de militaire geschiedenis, onmiddellijk gecamoufleerd en afgeschermd door een verdedigingslinie van vliegtuigen. Dichter bij het front bouwden de Duitsers, als een nieuw tactisch onderdeel van het aanvalsplan ‘Stollen’, dat waren ondergrondse speciale onderkomens voor hun aanvalstroepen. Deze lagen op enige afstand van de frontlijn. Hier konden de aanvallers dan in een beschermde positie wachten tot het moment van de aanval. Voordien werden er altijd aanvalsloopgraven aangelegd maar die waren meestal duidelijk zichtbaar vanuit de lucht. Dit trok dan artillerievuur aan en leidde vaak nog voor de aanval al tot grote verliezen. 

 

In de nacht van 11 op 12 februari werden de Duitse troepen in positie gebracht. Met duizenden lagen de infanteristen in hun Stollen te wachten op het startsein, maar op het allerlaatste moment werd de aanval afgelast. De weersomstandigheden waren te slecht, het was hard gaan sneeuwen en regenen, het vroor, maar ook de wind wakkerde aan tot stormkracht en het zicht was te beperkt.  Heel wat Duitse troepen moesten noodgedwongen in hun Stollen blijven, ze verbleven er in uiterst primitieve omstandigheden want ze waren niet ingericht en voorzien op een langer verblijf. De ondergrondse Stollen waren niet verwarmd en liepen onder water. De algemene conditie van de troepen verslechterde van dag tot dag door, ze leden aan maag- en darmklachten vanwege de kou en het slechte eten. Nog voor de slag begon verloren de Duitsers al heel wat van hun mannen door ziekte!

 

 

 

 

 

Meer artikels
Prowse Point Military Cemetery 'Holy Bible'. 30-11-2015
Ploegsteert ( Comines-Warneton) Belgiƫ.

Geloof en oorlog, veel mensen vragen zich af of die beide zo uiteenlopende onderwerpen wel te rijmen waren tijdens die gruwelijke oorlog.

lees meer ...
Deutscher Soldatenfriedhof Azannes I. 01-02-2016
Azannes-et-Soumazannes Frankrijk.

Vanaf februari 1916 installeerden Duitse medische eenheden meerdere lazaretten en hoofdverbandplaatsen in het dorpje Azannes.

lees meer ...
Nabij Tyne Cot Cemetery 'Bedfordshire monument'. 12-01-2015
Passendale (Zonnebeke) Belgiƫ.

Het 1e Bataljon van het Befordshire Regiment, was een Regular Army Battalion, en lag bij het uitbreken van de oorlog bij Mullingar In Ierland.

lees meer ...