Serre-les-Puisieux  Frankrijk.
Serre Road Cemetery Nr 2.
Serre-les-Puisieux Frankrijk.

In juni 1916 kwam de weg vanuit Mailly-Maillet naar Serre (Serre Road) en Puisieux terecht in niemandsland, dit op ongeveer 1.300 meter ten zuidwesten van Serre. Het gehucht Serre ten oosten was in Duitse handen, het gebied ten westen in Britse. In juli 1916 zouden er tijdens de gevechten aan de Somme ten noorden en zuiden van de weg aanvallen uitgevoerd worden door de Britten. Op 1 juli 1916 (begin van de Sommeslag) trokken de Britse 31e en 4e divisie ten noorden en ten zuiden van deze weg in de aanval. Hoewel een aantal eenheden van de 31e Divisie Serre bereikten mislukte de aanval.

 

 

Diezelfde dag trokken ook eenheden van de 29e divisie daar in de omgeving ten aanval, één van de aanvallers was soldaat Byrne. De toen 19 jarige private (soldaat) Charlie Ginger Byrne streed in de rangen van het 2nd Battalion van het Hampshire Regiment (Machine Gun Section). Hij schreef later het volgende over de aanval van 1 juli 1916:

 

'Er kwam een officier naar ons toe, om meteen weer weg te lopen. Dit deed hij zo'n vier keer achter elkaar met tussenpozen van twintig minuten. Hij bleef op zijn horloge kijken. De laatste keer dat hij kwam zei hij: 'Kom op, jongens. Het is tijd om te gaan. In ons stuk van de loopgraaf stond een stormladder (een houten geval met ongeveer 4 sporten).  De officier ging als eerste, daarna twee andere kerels, en toen ik. Ik had natuurlijk die verrekte munitiekisten en mijn geweer bij me, dus ging ik niet bepaald soepel over de rand heen, het was meer krabbelen en klauteren. Er werd “niet aanvallen” of iets dergelijks geroepen. Ik hield mijn blik op de officier voor me gericht. Hij draaide zich om en gaf ons teken om verder te gaan, toen zakte hij plots in elkaar. Ik ging verder, ik dacht niet meer helder na. Ik moest het schuttersteam zien bij te houden. “Blijf bij me in de buurt,” had nummer één gezegd. Dus ging ik door. Overal lagen kerels. Ik kon niet zien wat er links van me was gebeurd, want ik droeg de munitiekisten op die schouder, maar waar de eerste aanvalsgolven waren geweest, rechts van me lagen overal lichamen, en de troepen die probeerden op te rukken moesten eroverheen springen. Ik rende voorbij een vent. Hij had een grote wonde aan zijn been en riep: “Veel geluk, maat!” 

Uit: I Survived, Didn’t I? Oorlogsmemoires Pte. Charlie Ginger Byrne, Machine Gun Corps.

 

De Britse 3e en 31e divisies zouden op 13 november opnieuw attaqueren, maar weeral kende hun inspanning geen succes. Serre zou pas in het voorjaar van 1917 ingenomen worden, toen trokken de Duitsers zich terug achter de Hindenburglinie.

 

Het Britse V Corps ontruimde de slagvelden en legde er in de lente van 1917verschillende begraafplaatsen aan. Een van die oorden was het Serre Road Cemetery No.2, dat werd gestart in mei 1917. Van het voorjaar tot de zomer van 1918 viel deze plaats weer voor een tijdje in Duitse handen. Tegen het einde van de oorlog telde de begraafplaats ongeveer 475 graven. Na de oorlog werd de begraafplaats uitgebreid, graven vanuit de omliggende strijdtonelen en vanuit kleine ontruimde begraafplaatsen werden naar hier overgeheveld.

 

 

 

Meer artikels
St - Quentin Deutscher Soldatenfriedhof. 13-03-2017
St- Quentin Frankrijk.

"Het is moeilijk, omdat degenen die de dagen, de weken, de pijnlijke maanden niet hebben meegemaakt het nooit zullen begrijpen.

lees meer ...
Monument Bois d'Ailly. 18-05-2015
Bois d'Ailly Frankrijk.

In het bos van Ailly (Bois d'Ailly) gelegen onder de Franse stad Saint-Mihiel, ligt de legendarische Tranchée de la Soif (loopgraaf van de dorst).

lees meer ...
Y Farm Cemetery 'Pte W. Barwell'. 17-08-2015
Bois Grenier Frankrijk.

De Noord Franse gemeente Bois Grenier bleef het grootste deel van de oorlog in geallieerde handen.

lees meer ...