Authuille Frankrijk.
Londsdale Cemetery ' Love is Eternal and Lives For Ever'
Authuille Frankrijk.

Na de oorlog besloot de Britse Imperial War Graves Commission (vanaf 1960 de Commonwealth War Graves Commission)  om de graven van de al dan niet geïdentificeerde militairen te voorzien van uiterst eenvoudige grafstenen, zij spraken van “a uniform headstone”.  Alle grafstenen moesten identiek zijn want hier hield men zich aan het principe van gelijkheid in de dood. Er mocht geen enkel onderscheid gemaakt worden om reden van rang, burgerlijke stand, ras of geloofsbelijdenis. De familie van iedere geïdentificeerde militair werd verzocht een religieus symbool te kiezen voor op de grafsteen: een kruis, een davidsster of mohammedaans symbool. Bovendien stelde de Imperial War Graves Commission aan iedere familie voor om aan de voet van de steen een epitaaf toe te voegen.

 

Na veel debatteren besloot de Britse regering om voor het plaatsen van een epitaaf een financiële tegemoetkoming te vragen aan de nabestaanden. Ze zouden 3,5 pence vragen per letter, het maximale te betalen bedrag werd vastgelegd op £1 (1 pond). Dit werd deels zo bepaald omdat men dacht dat de nabestaanden zo het gevoel zouden hebben mede-eigenaar te zijn van het graf. Doch dat voorstel viel bij de families niet in goede aarde, die vonden immers terecht dat hun dierbaren al meer dan genoeg geofferd hadden, was hun bloed en leven niet voldoende? Door de toenemende druk van de bloedverwanten werd deze kostprijs herroepen, deze kosten werden nu aangeboden als een "vrijwillige" betaling, maar tegen die tijd had de eerste propositie al heel wat armere families afgeschrikt en zorgde nog tot in 1927 voor verwarring. Dat is de reden dat zoveel Britse grafstenen uit de eerste wereldoorlog geen epitaaf dragen.

 

Nu het moet ook gezegd worden dat de Britse gravendienst deze 'schulden' niet verbeten ging achternajagen. Op de aanvraagformulieren stond ook niet dat men vooraf moest betalen. De nabestaanden moesten gewoon beloven dat ze het bedrag op een gegeven moment zouden betalen. Er bestaan ook exemplaren van formulieren waaruit blijkt dat hulp werd aangeboden om de som te betalen. Naast de kosten was ook een beperking van het aantal lettertekens. Het aantal bedroeg 66 tekens, dit met inbegrip van leestekens en spatiëring tussen de woorden. De tekst mocht maximaal 4 regels lang zijn.

Over die beslissing bestonden contrasterende meningen. De Canadese & Australische regering besloten vanaf het begin om niets aan te rekenen, de kosten voor de belettering van het grafschrift en alle andere kosten werden gedekt door de regering. De Nieuw-Zeelandse autoriteiten waren ook niet te vinden om een vergoeding te vragen voor het plaatsen van een epitaaf. Voor hen bleek het onvermijdelijk dat niet alle families zich deze kosten konden veroorloven, plus volgens hen kon geen enkel grafschrift de juiste meetwaarde van zielenleed nog verdriet uitdrukken. Ze beslisten daarom dat geen enkele Nieuw-Zeelandse zerk voorzien zou worden van een epitaaf.

 

Hoe dan ook de getroffen families hoefden de uniforme grafsteen  te accepteren, de enige persoonlijke toets die mogelijk was aan de zerk was de grafinscriptie. De epitaaf was het enige dat ze nog konden doen voor hun overleden geliefden, en juist daarom had deze epitaaf voor de vele naverwanten en vrienden een geweldige emotionele betekenis. Deze duizenden epitafen waren de stille stemmen van de sprekende harten van de nabestaanden.

 

In België en Frankrijk liggen er op ongeveer 2.200 militaire en burgerlijke begraafplaatsen Commonwealth militairen begraven die het leven verloren tijdens de Groote Oorlog. Ongeveer op de helft van al die graven, die verspreid liggen op die vele herdenkingsoorden, dragen een epitaaf die gekozen werd door de families. In de meeste gevallen werden deze inscripties pas jaren na de dood van de geliefde of van het familielid gekozen, dit reflecteert zich soms in de keuze van de inscriptie. Vaak koos de familie voor een bestaande klassieke stadaard tekst, anderen schreven een persoonlijke tekst. De persoonlijke epitafen waren zeer uiteenlopend en gingen van banaal tot uiterst aangrijpend! Op een special memorial (herdenkingssteen) van een Brits officier vinden we zelfs een notenbalk in plaats van een tekst!

 

 

In veel gevallen werden de grafschriften opgesteld in een taal waar de meesten van ons momenteel niet meer in converseren en daarmee bedoelt men niet talen als Frans, Latijn, Welsh, Gallisch of Afrikaans die sommige familieleden gebruikten, maar wel oude en de ondertussen verdwenen zinspelingen en verwijzingen die honderd jaar geleden bij iedereen bekend waren. Bijvoorbeeld, een toen voorkomende epitaaf luidde: “Duty nobly done”. Dat grafschrift was in feite een erkentenis van koning George V, en het kwam voort uit een brief gericht aan de Expeditionary Force (BEF/ Britse Expeditiemacht). Op de vooravond van het vertrek van het BEF naar Frankrijk, schreef de Britse koning: “I have implicit confidence in you my soldiers. Duty is your watchword, and I know your duty will be nobly done”! (Ik heb een onuitgesproken vertrouwen in u mijn soldaten. Plicht is jullie lijfspreuk, en ik weet dat uw plicht edel zal geschieden).

 

Ook de bekende Britse schrijver, dichter en Nobelprijswinnaar literatuur Joseph Rudyard Kipling ( 1865-1936) die onder meer The Jungle Book schreef, en zelf een zoon verloor in de oorlog pende ook heel wat grafschriften neer, hieronder volgen enkele oorlogsepitafen van de hand van Kipling:

 

De lafaard:

“I could not look on Death, which being known, 

    Men led me to him, blindfold and alone.”

 

Voor de Canadezen:

“From little towns in a far land we came,

To save our honour and a world aflame.

By little towns in a far land we sleep;

And trust that world we won for you to keep!”

 

Colectieve formule:

 “If any question why we died, 

Tell them, because our fathers lied.”

 

 

Ook op de Britse begraafplaats Londsdale cemetey vinden we een mooi epitaaf. Op het graf van de 24 jarige soldaat William Bottomley, lezen we “ Love is Eternal and Lives For Ever (Billy Bott)”. Vrij vertaald betekent dit: “Liefde is eeuwig en leeft voor altijd” - Billy is de roepnaam voor William en Bott is gewoon de afkorting van Williams familienaam Bottomley. Private (soldaat) Billy Bott diende bij de D compagnie van het 1/6 bataljon Duke of Wellington's (West Riding Regiment) en stierf op 17 september 1916.

 

 

 

 

Meer artikels
Deutscher Studentenfriedhof Langemarck. 10-11-2014
Langemark (Langemark-Poelkapelle) Belgiƫ.

Meer dan 3.000 studenten-vrijwilligers van het 22e t.e.m. 27e Reservekorps vonden hier hun laatste rustplaats.  Ze sneuvelden in oktober en november 1914 tijdens herhaalde aanvallen in de Eerste Slag bij Ieper.  Door het grote aantal studenten onder deze vrijwilligers, kreeg de begraafplaats de naam 'Studentenfriedhof'.

lees meer ...
'Schuwe Maandag'. 13-10-2014
Roeselare Belgiƫ.

Op 19 oktober 1914 arriveerden de Duitsers in de regio van Roeselare. Het zou een dramatische maandag worden. De Duitse regimenten telden in hun rangen veel jonge militairen. Onder hen veel scholieren en studenten die enkele weken geleden voor het eerst in hun leven een geweer in handen kregen. Ze vonden het allemaal wel spannend, maar beseften niet wat er hen te wachten stond. Op die bewuste 19e oktober haastten ze zich naar het front, richting IJzer. Zowat in en rond Roeselare hadden Franse eenheden barricaden opgeworpen en loopgraven gedolven.

lees meer ...
Redoubt Cemetery 'Eric Duckworth'. 03-08-2015
Helles Turkije.

Eric Duckworth was een piepjonge Second  Lieutenant van amper 19 jaar toen hij naar de oorlog trok.

lees meer ...