Gardone Riviera Italië.
Vittoriale Degli Italiani 'Mausoleum Fiume Legionnaires'.
Gardone Riviera Italië.

Het Italiaanse overwinningspark het 'Vittoriale Degli Italiani', ligt in de stad Gardone Riviera (aan het Gardameer). Het park werd uitgebouwd tot een indrukwekkend herdenkingsoord en museum ter ere van de glorificatie van de Italiaanse roem. Hier woonde de Italiaanse schrijver, dichter en politicus Gabriele d'Annunzio, hij leefde in een ruimte waarin een aantal weelderige versierde kamers vol staken met memorabilia. Gabriele d'Annunzio (soms ook gespeld als D'Annunzio) werd op 12 maart 1863 te Pescara geboren en maakte deel uit van een gefortuneerde familie. Hij kende een onbezorgde kindertijd en had een goede band met zijn jongere broer Antonio (1867-1945) en zijn drie zussen Anna (1859-1914), Elvira (1861-1942) en Ernestina (1865-1938).

 

Gabriele liet al gauw zien dat hij zeer begaafd was en vooral ambitieus. Terwijl hij nog op de middelbare school ‘Convitto Cicognini’ zat, publiceerde hij al in 1879 zijn eerste poëtische werk dat dadelijk een groot succes kende. Na zijn studies trok hij naar Rome waar hij begon aan zijn studies in de faculteit ‘Letteren’. Tijdens deze studies ontwikkelde hij zijn eigen schrijfstijl en zijn visie op de wereld. Na zijn studies werd hij, wegens economische redenen, journalist. Niet veel later, in 1883, huwde hij met Maria Hardouin, de hertogin van Gallese. Zij was al voor hun huwelijk bevallen van hun zoon Mario, in die tijd was dat een schandaal. Nadien kregen Gabriele en Maria nog twee andere kinderen, namelijk Gabriele Maria en Ugo Veniero. Door de vele misstappen die d’Annunzio beging met verschillende vrouwen eindigde hun huwelijk al na een aantal jaren. Zo had hij een buitenechtelijke relatie met een zekere Maria Gravina. Met deze vrouw had hij een buitenechtelijke dochter. Toch bleef de band tussen d’Annunzio en zijn vrouw bewaard.

 

De literaire stijl van de als dandy bekent staande schrijver ontwikkelde zich en veranderde geregeld, centraal bleef min of meer de ontwikkeling tot een soort hedonisme zoals dat begin 20e eeuw opleefde. (Hedonisme is een term die zowel een bepaalde filosofische leer aanduidt als een bepaalde levenshouding in verband met genot). Zijn vroegere werk was lyrisch, ietwat ontremd over het uiten van emoties, waarin naturalisme te herkennen was. (Naturalisme verwijst in de literatuurwetenschap naar een stroming die permanent aanwezig was in de periode 1850-1900 en vooral tot uiting kwam in het proza en het drama). Zoals vaker in hedonistische literatuur en poëzie, kwam in zijn latere werk, dat onder invloed van Nietzsche,  Schopenhauer en Wagner, het übermensch-motief centraal te staan.

 

Tussen 1893 en 1897 keerde hij terug naar zijn geboortestreek en nadien ging hij op reis naar Griekenland. Voorts liet hij in dat jaar het schrijven even voor wat het was en ging hij in de politiek en werd afgevaardigde in het Italiaanse parlement voor de conservatieven. In 1909 wisselde hij naar extreem links en zou uiteindelijk in het fascistische kamp arriveren.

 

Zijn luxueuze levensstijl, waarbij hij verhoudingen had met beroemde vrouwen zadelde hem met grote schulden op. In 1904, begon hij een relatie met Eleonora Duse, rond die tijd begonnen ook zijn geldproblemen te groeien. Om te vluchten voor zijn schuldeisers, verhuisde hij in 1910 naar Frankrijk. Hij verbleef er vijf jaar en begon een relati met de Amerikaanse Romaine Beatrice Brooks. In Frankrijk was hij zeer beroemd, zijn werken werden toen ook vertaald. Hij  liet  zich bovendien ook in met musici als Debussy en Mascagni. Hij componeerde samen met hen operastukken en d’Annunzio zette zelfs zijn eerste stappen in de filmwereld. Zo werkte hij mee aan één van de grootste films uit die tijd, namelijk Cabiria.

 

In 1915 keerde hij naar Italië terug en nam hij dienst in het Italiaanse leger en maakte er oorlogspropaganda. Het ging zelfs zo ver dat hij boven de stad Trieste manifesten uit een vliegtuig gooide. D’Annunzio was zo overtuigd van de oorlog dat hij, ondanks zijn leeftijd, besloot om te gaan vechten. In 1916 moest hij een noodlanding maken met zijn vliegtuig en geraakte ernstig gewond aan zijn oog. De wonde genas niet en had als gevolg dat d’Annunzio voortaan maar met één oog kon zien. Tijdens zijn herstel componeerde hij, met de hulp van zijn dochter Renata, ‘il notturno’. Niet veel later keerde hij, tegen de wil van zijn artsen, terug naar het front.

 

De oorlog liet zijn nationalistische kant erg naar boven komen. Ook na de oorlog doofde dit gedachtegoed niet. De stad Fiume (Rijeka) werd in 1918 na het uiteenvallen van Oostenrijk- Hongarije geclaimd door zowel Italië als het Koninkrijk der Serven, Kroaten en Slovenen. Na de vredesconferentie van Parijs in 1919 nam hij, tegen de wil van Italië, Amerika, Groot-Brittannië en Frankrijk, samen met 2000 Italianen, zijn irreguliere troepen, de stad Fiume in. Hij probeerde vervolgens om Fiume te annexeren maar zonder succes. Hij vond er niets beter op om Fiume tot een onafhankelijke staat te maken waarvan hij de ‘Duce’ (leider) werd. Hiermee werd hij het boegbeeld van de irredentistische beweging in Italië. (Het irredentisme is als term afgeleid van de woorden Italia irredenta, "het (nog) niet teruggewonnen (deel van) Italië"). Het door D'Annunzio geïnstalleerde regime in Fiume was een voorloper, en had al alle trekken, van het latere fascistisch bestuur. De bezettingsactie van deze dichter-politicus die het fascisme en Benito Mussolini toegenegen was is tweeledig te interpreteren. Enerzijds kon zijn bezettingsactie beschouwd worden als het uitoefenen van druk op Italië, dat de minimalistische eisen tegenover Joegoslavisch grondgebied nog niet volledig gerealiseerd had; (pas gedeeltelijk gerealiseerd in 1920 in het Verdrag van Rapallo; Fiume werd pas formeel Italiaans in 1924 met het Verdrag van Rome). Anderzijds was het een aankondiging van het fascistische geweld in de komende decennia (vergelijk D'Annunzio's toespraak in 1919 voor zijn troepen (de Arditi): "elke kogel uit onze geweren moet een Sloveen of een Kroaat doden!"). In 1920 moest d’Annunzio de stad terug uit handen geven. Na de tweede wereldoorlog werd Rijeka( Fiume )onderdeel van de Joegoslavische deelrepubliek Kroatië.

 

Eind 1920 nam D'Annunzio bezit van een in beslag genomen villa aan het Gardameer, hij trok zich daar terug en begon opnieuw met schrijven. In 1921 werd hij lid van de Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique. Het jaar daarop in 1922 werd een aanslag gepleegd op d’Annunzio, hij werd uit het raam geduwd, en was daardoor niet meer zo goed te been.

 

In 1924 verhief koning Vittorio Emanuele III van Italië d’Annunzio tot adel. Hij kreeg de titel ‘Principe (prins) di Montenevoso’. In 1937 werd hij voorzitter van de ‘Reale Accademia d’Italia’. d’Annunzio kreeg  in 1938 een beroerte en stierf, hij verbleef toen  in zijn huis aan het Gardameer. Hij werd begraven in een grote, marmeren tombe, ook Mussolini was op zijn begrafenis aanwezig.

 

De top van het Vittoriale Degli Italiani wordt nu ingenomen door het Mausoleum, een grafmonument dat werd ontworpen door de architect Maroni en dat na de dood van d’Annunzio. Maroni vond zijn inspiratie bij de graven van de Etruskisch-Romeinse traditie en het bestaat uit drie Botticino marmeren cirkels die de overwinningen van hen die nederig, geniaal of helden zijn symboliseren. In het centrum van de bovenste esplanade ligt de tombe van d’Annunzio, het word omringd door tien helden en legionairs van Fiume die de dichter-schrijver dierbaar waren, onder deze Guido Keller, Giuseppe Piffer, Ernesto Cabruna en de architect Gian Carlo Maroni.

 

Reeds verschenen artikel  over de  Vittoriale Degli Italiani op fotoshootwo100 :

http://www.fotoshootwo100.com/article.php?id=425

 

 

 

Meer artikels
Loopgraven. 19-10-2015
Monte Sei Busi Italië.

Tijdens de derde (18 oktober - 3 november 1915) slag aan het Isonzo front escaleerde de wreedheid van de gevechten nog verder.

lees meer ...
Gebroken Heldenhuldezerk 11-12-2017
Diksmuide België.

In de crypte van de IJzertoren, ligt onder een gelijkaardige heldenzerk als die van op de foto, maar dan een ongeschonden exemplaar, de stoffelijke resten van Renaat De Rudder.

lees meer ...
Deutscher Soldatenfriedhof St-Mihiel. 18-01-2016
Gobbesart (Saint-Mihiel) Frankrijk.

De Duitsers trokken op 20 september 1914, ten noordoosten van Saint-Mihiel, ten aanval op de hoger gelegen gebieden langs de Maas.

lees meer ...