Sint-Eloois-Winkel (Ledegem) België.
VC Actie van soldaat Thomas Ricketts.
Sint-Eloois-Winkel (Ledegem) België.

Op vrijdag 13 september 1918 werd het 1e bataljon van het Royal Newfoundland Regiment tijdelijk toegevoegd bij de 9e Divisie om de 28e Infanterie Brigade te vervolledigen. Tijdelijk zou echter duren tot het einde van de oorlog.  Op 20 september 1918 nam de 9e Divisie als onderdeel van het 2e Britse Leger, onder bevel van generaal Herbert Plumer, het front over ten oosten van Ieper. Op 28 september 1918 starte het eindoffensief.

 

Op 14 oktober werd het offensief hervat. De nieuwe opdracht voor het bataljon van het Royal Newfoundland Regiment bestond erin om de flanken van de Fransen te ondersteunen en de Leie te bereiken en te behouden nabij Kortrijk - Harelbeke. Om 05u35 trokken de Newfoundlanders ten noorden van Ledegem, onder de bescherming van rookgranaten en andere explosieve artillerieprojectielen, in de aanval. Al vlug hadden ze drie Duitse betonnen onderstanden, die elk door 15 a 20 Duitsers bemand waren, veroverd. Maar plots werd het te mistig! De hoge concentratie van rookgranaten in combinatie met de natte grondmist zorgde ervoor dat het zicht quasi nihil was. Dat was zowel nadelig als voordelig voor de oprukkende troepen. Door de rook en de mist konden de Duitsers hun mitrailleurs niet optimaal inzetten. Sommige vuurden roekeloos in het rond maar de meesten wachtten gewoon het verloop af... De goede richting aanhouden op kompas en via naar elkaar roepen was nu het belangrijkste voor de aanvallers. In die dikke mist speelde zich het volgende verhaal af: een officier en zijn ordonnans struikelden over een Duits machinegeweer. Beiden kwamen met gespreide armen tussen de verraste Duitsers terecht. De officier verontschuldigde zich en één van de Duitsers die Engels sprak reageerde daarop met: "That's all right". Meteen kregen de Newfoundlanders een doos met suikerklontjes aangeboden door de Duitsers.  

 

Rond 10u30 zorgde een zachte bries ervoor dat de mist wegtrok. De oprukkende Newfoundlanders hadden zopas een handvol huizen nabij Neerhof ingenomen. Daarna bereikten ze de Wulfdambeek, deze beek was een moeilijk obstakel, ze was te breed om over te springen en te diep om door te waden. De manschappen met de noodbruggen waren echter nergens te bespeuren. Zwemmend probeerden ze de beek over te steken. Het waterpeil van de beek lag in het volle zicht van de Duitsers, zij zaten iets hoger op Hill 40 ( hoogte tussen Steenbeekbos en Heulebos Gullegem ). De Newfoundlanders bevonden zich daar volkomen in het bereik van de vijandelijke kanonnen. Toen ze zwemmend probeerden de beek over te steken werd de ene sectie na de andere weggeblazen. Uiteindelijk slaagden ze erin om de beek over te steken maar dat kostte veel verliezen. De aanval werd verder gezet tot aan Beurt Farm op de top van de heuvel ( dit is niet de Fruithoeve Beurtegoed, de hoeve staat verkeerd genoteerd op de stafkaarten). Daar stopten ze hun actie want dat was zo door de brigadecommandant bevolen.

 

Toen ze zwaar onder vuur (kanon-, mitrailleur- en mortiervuur ) werden genomen moest het hele bataljon Newfoundlanders dekking zoeken. De Duitse kanonnen stonden opgesteld op het gehucht Drie Masten ( vlakbij huidig bedrijf Thermote & Vanhalst of voor de Meubelzaak Drie Masten). Deze kanonnen lagen buiten het bereik van de eigen artillerie. De situatie was benard, er moest snel iets gebeuren want de verliezen begonnen flink op te lopen. Na overleg ( zonder overleg volgens een andere bron en op eigen initiatief ) met kapitein Frost stelde de pelotonsofficier Luitenant Stanley Newman voor om met een kleine groep en onder een minieme dekking via een omweg langs de flank rechts de Duitse post te benaderen. ( via akker achter de tweede hoeve en later via de weg richting hoeve Beurtegoed? )

 

Lt. Newman verzamelde de resterende manschappen van zijn peloton en de enige twee niet gewonden van een ander peloton, dat waren de soldaat Rickettes en zijn sectiecommandant Lance Coropral (eerste soldaat) Matthew Brazil MM. Onder hevig mitrailleurvuur vorderde het 20 koppige groepje ongeveer 300 meter en zochten daar dekking in een gracht. Ze waren nog ongeveer 500 meter van de Duitsers verwijderd, maar verderop hadden ze quasi geen dekking meer die ze zouden kunnen gebruiken om te schuilen. Luitenant Newman vroeg vrijwilligers om verder op te rukken. Soldaat Ricketts en Lance Corporal Brazil melden zich. Met extra munitie en een Lewis gun ( lichte mitrailleur en hun eigen geweer (?) ) trokken zij erop uit en zouden proberen om de artillerie batterij te overvleugelen. Kapitein Sydney Frost MC (Newfoundland Regiment) getuigde hierover het volgende:

Op dat moment verscheen brigadegeneraal Mad Jack op het toneel, onstuimig zoals altijd. Ik adviseerde hem dekking te zoeken omdat hij in staande positie heel snel vijandelijk vuur zou aantrekken. Het stond hem niet aan dat ik hem waarschuwde, net zomin het mij aanstond dat hij zich moeide en het bevel gaf dat ik mijn Lewis gunners de instructie moest geven van te vuren op een patrouille die zichtbaar was een paar honderd meter voor ons, en van wie hij aannam dat het Duitsers waren. Ik legde snel uit dat het een sectie van onze eigen troepen was die vooruitgestuurd was om een vijandige batterij uit te schakelen. Hij geloofde mij niet en bleef aandringen om zelf met een Lewis gun de “vijandelijke” patrouille uit te schakelen. Ik moest al mijn overtuigingskracht gebruiken om zijn ongelijk te bewijzen”.

“Door zich clever voort te bewegen slaagde de groep erin de kleine depressie ten zuiden van de heuvelrug te bereiken, waar ze in rechtstreeks bereik van het veldgeschut lagen en van de machinegeweren die het beschermden. In het Lewis gun team van het peloton zat een jonge soldaat van Middle Arm, White Bay, soldaat Thomas Ricketts, die nog maar zeventien jaar was. Twee jaar eerder had hij gezegd dat hij achttien was om zich bij het Regiment aan te melden, en hij was overgekomen met de Windsor draft. Hij zag voor het eerst actie bij de Steenbeek, kreeg een kogel in het rechterbeen bij Marcoing, en hij was op tijd terug bij het bataljon om de gevechten bij Bailleul mee te maken”.

 

Ricketts en Brazil vorderden met korte runs. Ze sprintten gelijktijdig een 10 tal meter, vuurden vanuit de heup en lieten zich dan neervallen om op adem te komen, daarna gingen ze opnieuw zo door. De twee werden zwaar onder vuur genomen, eerst door een sluipschutter nadien door verschillende machinegeweren en artilleriestukken. Op 300 meter afstand van de vijand was hun munitie op. De Duitsers kregen ondertussen de kans om hun veldgeschut weg te brengen naar achteren. Ricketts begreep meteen de ernst van de situatie. Hij spurtte ongeveer 100 meter naar achter, naar de plaats waar ze munitie hadden achtergelaten. Hij nam twee volle ronde Lewis Gun laders en spurtte zo snel mogelijk terug naar Lance Corporal Brazil. Tijdens deze roekeloze daad floten de kogels en de obusscherven letterlijk rond zijn oren. Hij wou wraak nemen voor de dood van zijn broer en was niet bang om te sterven. Misschien was hij ook al op de hoogte dat zijn neef pas gesneuveld was? Thomas slaagde erin om Brazil te bereiken. Hij herlaadde zijn Lewis Gun en liep  vurend in de  richting  van de Duitse positie. Tijdens die actie kreeg hij dekkingsvuur van Lt. Newmans peloton en Lance Corporal Brazil ( in een ander verslag staat te lezen dan Brazil ook verder oprukte? ) De overlevende Duitsers zochten dekking in een schuur, maar Thomas slaagde erin om binnen te dringen in de schuur en nam er acht vijanden gevangen. Thomas Ricketts actie spaarde het leven van heel wat strijdmakkers. Doch Thomas kwam opnieuw in actie toen hij plots zag dat een aantal Duitsers probeerden te ontsnappen met een munitiewagen. Hij opende het vuur en de Duitsers renden weg, zo maakte hij nog een munitiewagen en een kanon buit. Zijn actie bij Drie Masten leverde de 17 jarige Private Thomas Ricketts (1901 – 1967) een Victoria Cross ( VC) op. Om voor een VC in aanmerking te kunnen komen moesten drie officieren de geleverde daad kunnen bevestigen en/of getuigen, één officier moest de citatie opschrijven en de twee anderen moesten die ondertekenen als getuige. In het geval van Ricketts actie waren dit kapitein Frost, luitenant Newman en onderluitenant Taylor. Over de juiste toedracht van Ricketts actie bestaat er naargelang de bron die men leest wel enige variatie over het gebeuren, maar ook brigade-generaal Mad Jack schreef in zijn dagboek dat Pte Ricketts persoonlijk verantwoordelijk was voor de verovering van vier kanonnen, vier machinegeweren en acht gevangenen. Na de verovering van Drie Masten raakten de Newfoundlanders niet veel verder meer. Enkele versterkte posities met prikkeldraad en het hevige machinegeweervuur deed de aanvallen stoppen nabij het gehucht Steenbeek. ’s Avonds kwam het bevel om hun positie ongeveer 50 meter van het gehucht Steenbeek te consolideren.

 

Voor zijn actie  kreeg  Private Thomas Ricketts het Victoria Cross. Lieutenant Stanley Newman kreeg een Military Cross ( MC ) Ricketts sectie commandant Lance- Corporal Matthew Brazil MM  die  voor gericht ' covering fire' zorgde tijdens de aanval kreeg  het Distinguished Conduct Medal ( DCM ).

 

Thomas Rickketts werd geboren op 15 april 1901 in Middle Arm, White Bay, Newfoundland.  Middle Arm was infeite meer een geïsoleerde gemeenschap van een handvol gezinnen . Er was geen school of postkantoor in dit gehucht met voornamelijk vissers. Thomas was  de jongste van 3 kinderen ( 1 broer George en 1 zus Rachel )  uit zijn vaders John 2e huwelijk met Amelia Cassell ( 3 halfbroers via zijn vader's eerste huwelijk met Elisabeth Langford).John, George en Thomas waren vissers.Zijn broer George nam vrijwillig dienst in de zomer 1915.Eén van de 127 nieuwe recruten om het Bataljon te versterken na de zware verliezen van 1 juli 1916. Thomas hoorde ook het slechte nieuws van de bijna vernietiging van het Newfoundland Regiment en besloot om ook in het leger te gaan.  Thomas was toen nog maar 15 jaar maar de jonge visser was sterk, fit ,groot en kon gemakkelijk voor een 18 jarige doorgaan. Er was geen geboortbewijs nodig bij de inlijving. Wat hield hem tegen? Zijn moeder was onlangs overleden, zijn vader woonde elders. Zijn broer zat aan het Westfront en zijn zuster was onlangs getrouwd.

 

De eerste frontervaring voor Thomas was tijdens de 3e Slag om Ieper toen de Newfoundlanders werden ingezet bij de Slag om Langemark op 16 augustus 1917 en later bij de Slag om Poelkapelle. Tijdens de slag om Cambrai  op 20 november 1917 raakte Thomas gewond door een kogel in zijn rechterdij. Tommy's broer George had die dag minder geluk. Hij sneuvelde, zijn lichaam werd niet meer teruggevonden. Hij is één van de 821  die in dienst waren bij de Newfoundland forces zonder een gekend graf, ook zijn naam  staat op de Memorial van Beaumont Hamel voor de vermisten.

 

Ricketts is de jongste die een VC ontving voor een gevechtsfunctie in WO1. De jongste die een VC kregen waren :

- Tamboer Thomas Finn (  15 jaar en +/- 3mnd)  tijdens de Indische opstand in 1857. Toen hij gewond was raakte de tamboer verwikkelt in handgevecht met 2 rebellen

-  de Ierse  Hospitaal leerjongen Andrew Fitzgibbon ( 15  jaar en+/- 3 mnd) in 1860  in China toen hij een gewonde probeerde te redden onder vijandelijk vuur. 

In WO1 kreeg de 16 jarige Jack Cornwall van de Royal Navy postuum een VC voor het niet verlaten van zijn post hoewel hij zwaar gewond was op het schip HMS Chester tijdens de Slag om Jutland in mei 1916.

 

Ricketts  is de enige militair van het Royal Newfoundland Regiment die een VC kreeg. Later  eerden de Fransen hem nog met  het Croix de Guerre. Nog één Newfoundlander kreeg het Victoria Cross Pte John Bernard Croak geboren in Little Bay. Hij was ingelijfd bij de Canadezen (13thBat Canadian expeditionary Force)  Hij behaald zijn VC tijdens de Slag om Amiens op 8 augustus 1918. De Canadezen behaalden in het totaal 70 VC's in WO1.Op 29 januari 1919  werd Thomas Ricketts bevordert tot sergeant. De dag erna  vaarde hij  met het  schip S.S. Corsican richting Newfoundland.Op 8 februari 1919 word hij als een ware held ontvangen in Saint John's. Hij blijft in de stad om verder te studeren. Door zijn status was dit nu veel gemakkelijker. Thomas studeerde af als apotheker.

 

Hij huwde in 1933 met Edna Edwards, ze woonden nog een tijdje bij de schoonfamilie tot dat hij zijn eigen apotheek opende. Het gezin kreeg 2 kinderen. Dochter Dolda ( 1934)  werd apotheker,  zoon Thomas George ( 1935 ) werd arts.Ricketts  negeerde  bij het ouder worden meer en meer de publieke contacten. Over zijn VC zei hij dat hij zijn plicht op dit moment vervulde net als zoveel anderen,...Thomas Ricketts VC stierf op 10 februari 1967  na een hartinfarct in zijn apotheek. Hij kreeg een staatbegrafenis en werd begraven op de Anglicaanse begraafplaats  in Saint John's  Newfoundland and Labrador, Canada.

 

Op 30 juni 2018 werd een nieuw infobord  ingehuldigd nabij de Memorial voor Ricketts VC bij Hoeve Beurtegoed. Familie van Ricketts zelf waren ook present, waaronder  2 achterkleinzonen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meer artikels
Railway Dugouts Burial Ground Cemetery. 01-01-2018
Zillebeke (Ieper) België.

Op relatief weinig hoger gelegen plaatsen in de Ieperboog werden er een aantal tunnels gedolven en ingericht.

lees meer ...
New Zealand Memorial Polygon 09-10-2017
Polygoonbos ( Zonnebeke ) België.

Tijdens een reflectie moment gedurende de Nieuw Zeelandse 'Sunset Ceremony' werd onder meer de periode van na de Passendale Slag van oktober 1917 uitgebeeld.

lees meer ...
La Targette, le cimetière miliaire tchécoslovaque et son mémorial 05-03-2018
Neuville-Saint-Vaast Frankrijk.

Het blijft onwaarschijnlijk op hoeveel kleine en grote verdrongen verhalen uit de twee wereldoorlogen je botst tijdens een fronttour door Frans-Vlaanderen.

lees meer ...